Terror granny

Hola todos! Het reizen met de bus is een ervaring op zich. Van Salta naar Cordoba is zo’n 11 uur. Lang ja, maar in luxe leren fauteuils die ’s nachts omtoveren tot een bedje is dat prima te doen. Zelfs ik pas er met mijn 1.90m net in. Compleet met een avondmaaltijd (kwaliteit van een vliegtuigmaaltijd, je moet er dus niet teveel van verwachten), wijn en prive-tv met films (engels geproken en spaans ondertiteld, leer ik ook nog wat) is het een zeer aangename manier van reizen. Ik ben overtuigd!

De taxichauffeur die me van het busstation naar het hostel bracht was een waterval aan woorden. Over de omgeving, de trekpleisters van de stad en zijn familie. Het was erg gezellig in de taxi. Als snel kwamen foto’s uit het dashboardkastje van z’n dochter. Ze was 21 en ‘Lindo’ (=mooi) en ik was ‘Hermoso’ (=knap), afijn het was duidelijk, we zouden een goed stel zijn. Hoe oud ik was? Na het antwoord was het even stil, waarna hij me uitnodigde om die avond bij zijn familie te komen eten zodat ik z’n dochter zou kunnen ontmoeten. Ik begon me nu toch wat ongemakkelijk te voelen. Omdat ik kennelijk nog niet overtuigd was, werd de telefoon erbij gepakt met nog wat extra foto’s om me te overtuigen. Uit pure wanhoop heb ik toen de ‘no entiendo’ (=ik snap het niet) truc toegepast. Iedere zin werd mijn Spaans slechter en ik begreep écht niet wat hij bedoelde. Een paar minuten later waren we gelukkig bij het hostel waarna ik opgelucht mijn bijna-aanstaande-schoonvader heb uitgezwaaid.

Universiteitsstad Cordoba (met 7 universiteiten) bleek een gezellige stad. In de hostel liep ik tegen een andere Nederlander aan en samen hebben we de stad verkend. Hoewel er 1,5 miljoen mensen wonen, hadden we het centrum in 1 dag wel gezien en strandden we op een terras. ’s Avonds werd er een BBQ georganiseerd op het dakterras van het hostel en daarna gingen we met het hele hostel op stap. Ik had de mazzel om 2 Cordobiaanse (ik denk dat je dat zo schrijft) jongens te ontmoeten die me aanboden om me de omgeving van de stad te laten zien. Aangezien ik 5 dagen in Cordoba zou zijn, leek me dat een leuk idee.

We gingen de volgende dag op pad. Ik vroeg of er Airco in de auto zat, wat kennelijk een grappige vraag was. Toen ik de auto zag begreep ik ook wel waarom. Model Renault Clio prehistorie. (Ooit heb ik er ook nog zo een gehad, weggedaan omdat er wat reparaties aankwamen. Maar nu ik deze auto heb gezien, had ik nog jaaaaaaren met mijn Clio kunnen doen denk ik). Maar hij reed en gelukkig remde hij ook. Na het instappen werd me geadviseerd om de deur op slot te doen zodat het portier niet zou openklappen tijdens het rijden. Het leek me een goed advies. Eenmaal geinstalleerd en alle veiligheids instructies volgend, was de rit prachtig. We zijn door de bergen naar Carlos Pez gereden, een populaire trekpleister gelegen aan een groot stuwmeer.

Omdat ik nog wat dagen in Cordoba had ingepland en erg onder de indruk was van de omgeving, besloot ik daarna zelf een auto te huren. Aangezien dat nogal een kostbare grap is hier (ca EUR 90,- per dag inclusief benzine) ben ik op zoek gegaan naar mede-huurders. Eén mede-huurder was snel gevonden, namelijk Reinout de Nederlander die ik eerder had ontmoet. Op de avond voordat ik de auto daadwerkelijk wilde gaan huren, liepen we tegen een Nederlandse en Duitse jongen aan die graag mee wilden. Top! We zijn richting zuiden gereden waar we een aantal plaatsen hebben bezocht, waaronder een Duitse nederzetting. Werkelijk alles was Duits in het dorp, tot grote vreugde van de duitse jongen die mee was. Compleet met oktoberfeste en alles erop en eraan. Je moet ervan houden. Bij de lunch kwam een lief oud spaans oma’tje op ons af dat erg graag op de foto wilde met ons. En aangezien wij de moeilijksten niet zijn, vonden we dat prima. Na lekker in de wang te zijn geknepen, zetten we onze tocht weer voort waarna we die dag nog 3x (!) hetzelfde oma’tje tegenkwamen. Na de 3e keer werd ‘ terror-granny’ de running-gag van de dag.

Na Cordoba ben ik via Buenos Aires naar Mendoza gereisd. In Buenos Aires was ik uitgenodigd voor de verjaardag van Julian, één van de jongens die ik eerder in BA heb ontmoet. En omdat het ‘maar’ 9 uur reizen is vanaf Cordoba, leek me dat wel leuk (je gevoel mbt afstanden is hier echt totaal anders dan in Europa). Vanochtend in de bus alweer 2 Amerikaanse dames ontmoet uit Washington, de eerste Amerikanen. Vanmiddag heb ik Mendoza letterlijk en figuurlijk gezien waarna we wederom zijn gestrand op het terras, dit keer met Champagne (van lokale afkomst dus niet zo duur). Vanavond gaan we met z’n drieen wat eten en morgen staat een wijntocht langs 3 wijnhuizen op het programma. Eén ding is zeker, het leven van een backpacker is een forse aanslag op je lever.

Nog even de uitsmijters: (Ik weet ook niet waarom ik dit doe, maar het is nu al een soort traditie geworden):

  • in iedere stad stikt het van de zwerfhonden. Ze liggen de hele dag de slapen of snuffelen in het vuilnis. Ze doen verder geen kwaad, af en toe loopt er eentje een stukje met je mee
  • als je aangeeft iets niet te begrijpen in het Spaans, gebruiken ze geen andere woorden maar herhalen ze de zin gewoon nog een keer luider. Met name vervelend bij de ‘no entiendo’ truc
  • vanochtend kwam ik tot de schokkende conclusie dat ik al bijna halverwege m’n trip ben. Snel weer vergeten

 

← Vorige bericht

Volgende bericht →

6 Comments

  1. Jeetje Emile, wat een ontzettend gave verhalen weer! (Lees nu ook die van hiervoor 😉 ) Het lijkt erop dat je het wel naar je zin hebt daar. Foto’s zijn ook erg leuk! Enjoy en blijven schrijven!!

    X Tim

  2. Patricia

    Jee Emile, wat een avonturen! Leuk dat je ook zoveel verschillende mensen ontmoet! Bijna uitgehuwelijkt haha!! Veel plezier nog! Liefs, Patricia

  3. ber en mieke

    Hi Emile, wat kan je toch geweldig schrijven. We beleven al die heerlijke avonturen helemaal met je mee.
    Geniet nog lekker.
    Veel liefs van ons, Ber en Mieke
    en speciaal van Elias

  4. Willem, Suus en Beer

    Hoihoi,

    Leuk om te lezen hoe het gaat! Erg grappig, die ontmoetingen van jou. 🙂 Goed dat je het naar je zin hebt! En hoewel we begrijpen dat jij betreurt dat je reis alweer halverwege is, zijn wij aan het aftellen tot we je oor kunnen stellen aan Beer

    We hebben je kaart gehad, dankjewel! Zeker de kaart die de meeste kilometers heeft afgelegd voor hij bij ons arriveerde. Hij hangt keurig tussen de andere 80(!) ofzo kaarten onze muur blauw te kleuren. 🙂

    Geniet van je bijzondere ontmoetingen en indrukwekkende uitstapjes! We horen graag snel weer hoe het met je gaat.

    Dikke knuffel van ons!

  5. Haha fantastisch verhaal emile, mooi te horen dat je t zo naar je zin hebt en goeie avonturen beleefd! Reizen is top! Geniet er nog even van!!

  6. Reshma en Renzo

    Ha, Emile Hermoso!
    Tjonge, dat je dat niet vaker overkomt?! Gelukkig heb je de ‘no entiendo’ truc. Wat zouden we graag even een weekje met je meereizen. Die aanslag op de lever heb ik er wel voor over! Helaas laat het werk het niet toe… Dyuna zei vandaag: ‘Oom Emile vakantie, oom Emile vliegtuig! Komt oom Emile?’ Die leeft dus ook met je mee, op afstand! We zijn ook jaloers op je weer, want dat wordt hier steeds sneller veel kouder… We zitten al regelmatig rond het vriespunt.

    Even om je weer in het Nederlandse perspectief te zetten: Sinterklaas staat al bijna voor de deur, de verplichte Kerstplannen worden gemaakt, wat te doen met Oud en Nieuw? Kortom, je mist niks. Business as usual. Lekker genieten van de tweede helft! Hou ons op de hoogte.
    Liefs, Reshma, Renzo en Dyuna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *