Opweg naar huis

De 3 maanden reizen zitten er nu helaas op. Afgelopen donderdag ben ik alweer aangekomen in Nederland. Maar ik ben jullie nog wel een verhaal verschuldigd van mijn aller laatste 3 dagen van mijn prachtige reis door Zuid-Amerika.

Zondag, net iets meer dan een week geleden (wat klinkt dat raar trouwens, het lijkt wel weer een maand geleden), kwam ik ’s ochtends aan in Cordoba. Ik had een leuk hostel gevonden en wilde daar kijken of er mensen waren om iets samen mee te doen. Blijkbaar had het hele hostel de avond ervoor een geweldig feest gehad, dus iedereen sliep om 11 uur nog. Toevallig checkte er een Duitse jongen, Luca, vlak na mij in in hetzelfde hostel. Op het eerste gezicht leek het me een beetje een vreemde jongen, maar ja, het was de enige die wakker was, dus dan ga je samen wat doen. Hij wilde graag naar het huis van Che Guevara in Alta Gracia, wat op 1 uur afstand met de bus lag. Nu ben ik niet zo’n grote fan van deze man, maar het is een belangrijk stukje geschiedenis en heel belangrijk voor de regio waar ik was, dus waarom niet. We zijn samen in de bus gestapt en met heel veel geluk bij het goede dorp uitgestapt. Vanaf daar was het nog wel een uur lopen door de straten, stadsparken en mooie pleinen van dit dorpje en het werd ook nog best wel gezellig met mijn Duitser. Hij bleek al een jaar in Argentinië te wonen bij zijn Argentijnse vriendin. Samen spraken ze al die tijd Engels, maar toch was zijn Engels nog behoorlijk matig, waarschijnlijk kun je ook een prima relatie hebben zonder met elkaar te praten.

Het huis van Che Guevara lag in een grote villabuurt in het dorpje, met alleen maar mooie, grote, Europese huizen. Het huis was opgezet als een soort museum met in elke kamer een tentoonstelling over een deel van zijn leven. Het was best interessant om te zien dat Ernesto (Che Guevara) opgroeide als een soort zielig jongetje met te veel astma om in een grote stad te kunnen wonen en verder was er weinig bijzonders aan hem te vinden. Toen hij wat ouder was is hij op alle mogelijke vervoersmiddelen zoveel mogelijk gaan reizen en dat is waar hij zich gevormd heeft en zijn denkbeelden heeft opgedaan. Het was best interessant om in dat huis even rond te lopen.

Daarna zijn we doorgelopen naar de andere kant van het mooie stadje. Het weer was zo ontzettend lekker, strakblauwe lucht, 40 graden. Dus onderweg moest er ook wel even gezellig een biertje gedaan worden. Na dit gezellig dagje terug in de bus naar Cordoba, waar het inmiddels etenstijd was en een van de weinige restaurantjes in de stad ons een heerlijke Lomo-burger kon serveren. Na het eten was er een leuk Amerikaans meisje in het hostel, Tenny, die nog een fles wijn over had die op moest.. probleempje, maar die zijn er natuurlijk om op te lossen! Na deze goede fles wijn konden we ook wel prima in slaap komen. De volgende dag moesten Tenny en ik eigenlijk om 10.30u uitchecken, maar het ontbijt was zo gezellig samen met de hostelmedewerkers dat we dat hebben kunnen rekken tot 13.30u. Daarna hebben Tenny en ik er een gezellig vrouwendagje van gemaakt, SHOPPEN!! En met die prijzen in Argentinië is dat geen straf. Aan het eind van de dag hebben we samen nog een goede Argentijnse steak gegeten. En ’s avonds hadden we allebei een nachtbus. Helaas wel de andere kant op. Zij ging naar Mendoza en ik naar Buenos Aires.

Dinsdag ochtend kwam ik aan in Buenos Aires. Alle reizigers die ik gesproken ik onderweg gesproken had vertelden me dat ik naar het Milhouse hostel moest. In ditzelfde hostel was ik in Cuzco, Peru, ook al geweest, dus het leek me wel een goed plan. Gelukkig hadden ze ook een kamer vrij en ik kon nog direct aanschuiven bij het ontbijt ook! Om 11u startte een wandeltoer vanaf het hostel naar het deel van de wijk La Boca. Dit is een arme wijk waar vroeger veel Italianen terecht zijn gekomen. Alle huizen zien hier gebouwd van golfplaten en vervolgens geschilderd met gestolen verf van de scheepswerf. Omdat hier natuurlijk nog genoeg verf van 1 kleur aanwezig was, zijn alle huizen in heel veel verschillende kleurtjes geschilderd, wat het een heel mooie wijk maakt. Ook staat in deze wijk het voetbalstadion van Boca, een van de grootste voetbalclubs van Argentinië. Wat deze club vooral bijzonder maakt was dat dat Diego Maradona hier gespeeld heeft. Het museum wat aan het stadion grensde was dan ook  afgeladen met zijn fans die zelfs foto’s stonden te maken van zijn foto’s.

Deze avond waren er tangolessen in het andere hostel van dezelfde eigenaar. In mijn hostel had ik een Australische jongen, Ali, leren kennen die ik meteen maar heb meegesleept naar die les. Hij werd direct ook mijn danspartner. Wat hij niet verteld had was dat hij jaren op dansles heeft gezeten, dus onze tangoskills waren buitengewoon goed. Na een keer oefen hebben maar even een biertje besteld, want om nou een kwartier hetzelfde pasje te oefenen leek ons ook wel overdreven. Toen de rest van de pasjes erbij kwamen zijn we wel weer verder gegaan. Aan het eind van de avond moest elk koppel optreden voor de rest van de groep, wat behoorlijk veel grappige situaties opleverde. Gelukkig ging onze dans fantastisch en kregen we het grootste applaus van iedereen (alle credits voor Ali). Na deze tangoles was het nog heel gezellig in het hostel. Toevallig kwam ik er ook nog 2 Nederlandse jongens tegen die ik 2 maanden eerder in Quito had leren kennen. En Leontien en Else, die ik in Salta had leren kennen, waren ook in hetzelfde hostel, wat de avond super gezellig maakte. Toen iedereen het hostel uit werd gezet hebben we ons met zijn allen in taxi’s verplaatst naar een goed feestje in de wijk Palermo.

Na een goede nacht, met niet meer dan 3 uur slaap, moest ik alweer uitchecken uit het hostel, want ik had die avond alweer mijn vlucht naar Nederland. Gelukkig was er die middag ook weer een wandeltoer van het hostel en mocht ik daar nog wel aan meedoen. Deze toer ging naar Recoleta, waar we door prachtige parken en langs mooie kunstwerken zijn gelopen. De toer eindigde op een bizarre begraafplaats met alleen maar enorme mausoleums die allen groter en mooier waren dan de huizen in de landen waar ik de maanden ervoor heb doorgebracht. Wel een bizar idee dat in de helft van de mausoleums ramen zaten, waardoor je gewoon de kist kon zien staan. In een van de mausoleums op de begraafplaats lag Evita Perón begraven. Dit was dan ook de grootste toeristische trekpleister.

Na de toer moest ik snel terug naar het hostel, waar ik nog snel iedereen gedag kon zeggen voordat mijn pick-up naar de airport voor de deur stond. Ik werd door een busje bij mijn hostel opgehaald en 5uur te vroeg op de airport gedropt. Gelukkig was er nog een Nederlands meisje waar ik gezellig mee heb kunnen wachten. Toevallig zaten we ook nog eens naast elkaar in het vliegtuig. Dat was maar beter ook, want die stoeltjes zijn echt niet gemaakt om op de slapen. We hebben ons gelukkig de 13 uur kunnen vermaken door wat films te kijken, gezellig te kletsen en af en toe de keuken in te rennen om meer snacks en drinken te halen.

Na deze 13uur was ik dan eindelijk weer in Nederland. Hier stonden moeders, vaders, Ineke en Cor me al op te wachten, super leuk! Maar het liefst was ik toch weer omgedraaid en teruggegaan naar het mooie Zuid-Amerika.

Nu ben ik wel blij dat ik iedereen in Nederland weer even kan zien! Vooral ook omdat ik over minder dan 2 weken alweer voor 2 maanden naar Oostenrijk ga.

Voorlopig was dit mijn laatste blog. Ik wil jullie als lezers heel erg bedanken voor het lezen van mijn blogs en het plaatsen van jullie leuke reacties!! Bedankt! xxx

← Vorige bericht

Volgende bericht →

2 Comments

  1. Welkom thuis lieve Dianita,
    Je bent heel volwassen geworden.
    Maar wat is het heerlijk om je weer stralend, in levende lijve te zien en te kunnen omhelzen.
    Kusjes mama

  2. Oom Johan & tante Henny

    Hallo Diana,

    Wat een mooi verslag van de reis die je nooit meer vergeet.
    Wij hebben er van genoten.
    Liefs uit Catral Alicante
    XXX
    Oom Johan & tante Henny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *