Manta

Afgelopen zondag ben zijn Amber, Jlana (een zwitsers meisje) en ik vertrokken van Montañita naar Manta. Een uurtje of 4 met de bus richting het noorden. We hadden echt een geweldige bus, totdat later bleek dat we voor het laatste uur nog moesten overstappen, de 2e bus was helaas behoorlijk gammel en het leek wel alsof hij houten wielen had. Dus helaas was er voor het laatste uur geen slapen meer bij. Nog even een stuk   warm brood gekocht in de bus, gemaakt van de platana bananen die ze hier overal hebben.

manta-ecuador

Eenmaal in Manta aangekomen werden we opgehaald door een ietwat kleine auto voor 3 mensen + bagage, maar gelukkig duurde het maar een paar minuten voordat ik bij mijn gastgezin was. Mijn gezin bestaat uit een ouder echtpaar van achterin de 50 en 2 uitwonende kinderen. De  man van het gezin woont echter ook niet ‘thuis’, omdat hij zo’n 100km noordelijk van hier werkt heeft hij daar voor doordeweeks maar een huis gekocht. Alleen in het weekend komt de man thuis, dus ik heb hem zondag wel even gezien.

Het huis van mijn gastgezin heeft gewoon uitzicht over zee en is 10 minutjes lopen van een super mooi strand! Ik moest dus natuurlijk wel direct toen ik aangekomen was even een kijkje gaan nemen. Het werd alleen snel weer donker, dus toch maar terug voor het avondeten. Omdat Manta aan de kust ligt is vis er heel goedkoop. Het avondeten was dan ook een soort taart (natuurlijk) gemaakt van die platana bananen, met daarin witvis en garnalen. Het was echt super lekker!

Na het eten vroeg de man of ik een rondje mee wilde rijden in zijn auto om de stad even te zien. Dat leek me wel leuk, dus zo gezegd zo gedaan, wij de auto in; bleek die vent totaal niet te kunnen rijden… Hij reed al super schokkerig weg en vervolgens reed hij overal 30km/u op de linker baan, terwijl volgensmij 80 was toegestaan. Een mooi spannand rondje dus. Het was wel leuk om Manta even te zien. Het is een best grote arbeidersstad met grote fabrieken voor het bewerken van vis. De stad is echter wel ongeveer de lelijkste stad die ik ooit in mijn leven gezien heb.

Maandag ochtend begonnen dan weer mijn lessen Spaans. Ik heb gelukkig weer privéles! Het was qua snelheid dus wel weer even omschakelen, voor het eerst heb ik de les echt moeilijk gevonden. Dat kwam ook doordat mijn lerares uit Barcelona komt en het Spaans uit Spanje totaal anders wordt uitgesproken dan het Spaans in Ecuador, denk  je het eindelijk te kunnen verstaan.. weer mis.

Op de school was ook een Zwitserse jongen van 26, dus na de les zijn we met zijn vieren gaan lunchen bij een plaatselijk tentje. Het is hier in Ecuador heel normaal om $2,50 te betalen voor je lunch en dan krijg je een volledig, warm, 3-gangenmenu inclusief drinken. We hadden dus even een goed bodempje gelegd om vervolgens de hele middag op het strand te liggen zonnen en zwemen. Toen het donker begon te worden snel naar huis voor alweer een lekker diner, douchen, beetje huiswerkmaken en snel slapen, want ik moet natuurlijk wel fit genoeg zijn om weer zo’n dag vol te houden.

Vandaag was er ’s middags een salsales. Blijkbaar was ik de enige die zich daarvoor had ingeschreven, dus ik had ook voor de salsa privéles op het dakterras van onze school. Mijn  kleine Ecuadoriaanse salsaleraar had vanwege zijn lengte en postuur nog wel wat problemen om mij te laten draaien en op te vangen, haha. Na driekwartier les vonden we het dan ook wel weer mooi geweest en ben ik nog maar een paar uurtjes op het strand gaan chillen, waar Amber en Jlana inmiddels ook bleken te zijn. Amber is nu ook echt een neger geworden en bij mij verschijnt er ook langzaam een bruine gloed.

Ik denk dat ik mijn dagen hier wel door ga komen zo =) !!

← Vorige bericht

Volgende bericht →

4 Comments

  1. Ik had jullie wel willen zien dansen op dat dakterras 🙂

  2. Onwijs vet Diaan! Klinkt allemaal onwijs leuk! Geniet er maar van, want voor je het weet is het weer voorbij :(!

  3. Hai Diana.! Superleuk je ervaringen te lezen. Ga je nog een filmpje plaatsen met je nieuwe salsa moves? Have fun XX Tanja

  4. Ineke en cor

    Wat gaaf allemaal wat je meemaakt.Zonder telefoon is het moeilijk.Ben je nu je toekomstige reisbeschrijving ook kwijt? En ben je nu je Skype ook kwijt.
    We lezen en leven met je mee.
    Een dikke knuffel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *